Waarom bijsturen niets oplost
Organisaties nemen voortdurend beslissingen over mensen en werk. Over wie waar wordt ingezet, hoe werk wordt verdeeld, welke prioriteiten voorgaan wanneer de druk toeneemt en waar extra capaciteit nodig is.
Die beslissingen worden genomen om het werk gedaan te krijgen en vandaag verder te kunnen. Wat daarbij ontbreekt, is zicht op hoe deze beslissingen doorwerken in de tijd en in andere delen van de organisatie.
Organisatie worden drukker, maar niet slimmer
In organisaties wordt voortdurend gewerkt aan het verbeteren van mensen en werk. Er worden opleidingsprogramma’s opgezet, mobiliteit wordt gestimuleerd en vacatures worden ingevuld wanneer ze ontstaan.
Wat daarbij ontbreekt, is de samenhang tussen deze initiatieven en het inzicht in de relatie tussen mens, competenties en functies. Daardoor blijven het losse acties die veel afstemming en organisatie vragen, maar waar de organisatie als geheel weinig van leert.
Zo worden interne mobiliteit en instroom vooral per situatie bekeken, niet als onderdeel van één doorlopend proces. Er ontstaat dan veel beweging, terwijl het zicht op wie waar kan groeien of ingezet worden beperkt blijft.
Het gevolg is dat organisaties steeds drukker worden in alles wat rond mensen en werk gebeurt, maar nauwelijks slimmer in hoe deze processen elkaar kunnen versterken.
Besluiten in isolatie
Besluiten over mensen en werk worden zelden willekeurig genomen. Ze worden genomen binnen herkenbare kaders, zoals instroom, ontwikkeling, interne mobiliteit en bezetting. Binnen elk van deze kaders wordt zorgvuldig afgewogen op basis van regels, processen en argumenten die het besluit op dat moment logisch maken.
Wat ontbreekt, is een gedeelde basis om te zien hoe besluiten uit verschillende kaders op elkaar inwerken. Elke beslissing wordt genomen vanuit zijn eigen doel en logica, zonder expliciet zicht op wat andere besluiten tegelijkertijd vastleggen. Daardoor blijven beslissingen begrijpelijk binnen hun eigen context, maar ontbreekt overzicht op wat zij betekenen voor inzetbaarheid, werkdruk en continuïteit.
Waarom bijsturen niets oplost
Bijsturen is begrijpelijk en vaak noodzakelijk. Werk wordt herverdeeld, prioriteiten aangepast en mensen tijdelijk anders ingezet. Maar bijsturen grijpt in nadat effecten zich hebben voorgedaan. Het verandert niets aan de manier waarop besluiten eerder tot stand kwamen.
De volgende beslissing wordt opnieuw genomen binnen dezelfde kaders, met dezelfde aannames en zonder zicht op wat eerdere keuzes hebben betekend. Zolang bijsturen geen inzicht oplevert in de doorwerking van besluiten, blijft de organisatie reageren op wat zich aandient, in plaats van vooruit te kijken naar wat keuzes veroorzaken.
Wat ontbreekt vóór besluitvorming
Wat ontbreekt vóór besluitvorming, is zicht op de relatie tussen mensen, hun competenties en de functies waarin zij worden ingezet. Zonder dat zicht worden beslissingen genomen op basis van losse aannames, over beschikbaarheid, inzetbaarheid en toekomstmogelijkheden.
Daardoor is vooraf niet duidelijk wat een beslissing betekent voor andere functies, teams of momenten in de tijd. Gevolgen worden pas zichtbaar nadat keuzes al zijn gemaakt. Zolang dit inzicht ontbreekt, blijft besluitvorming logisch in het moment,
maar kwetsbaar over tijd.